Wilkołaki, co i jak?

Wilkołaki to mityczne stworzenia żyjące na własną rękę. Przemieniają się w każdą pełnię księżyca, prowadzą wtedy walki między sobą. Pod postacią wilkołaka nie są już sobą, nie kontrolują się. Instynkt bierze górę. Potrafią zabić ukochaną osobę.
W ich ślinie i na pazurach znajduje się jad. Dzięki niemu mogą zamienić innego człowieka w wilkołaka.


Zmiennokształtni. Tak naprawdę jesteśmy zmiennokształtnymi. Możemy zmieniać się w wilki o dowolnej porze dnia i nocy. Żyjemy w Sforach.
HIERARCHIA  
Sfora ma dość skomplikowaną strukturę, która pomaga wilkom skutecznie się zorganizować w każdej sytuacji. Absolutna władza, jaką dzierży przywódca Sfory, sprawia, że w walce wilki nie mają sobie równych, a jeśli coś się przytrafi wilkowi Alfa, nie ma problemu, co robić dalej. Sfora ani na chwilę nie traci skuteczności.
Każdy wilk Alfa ma swojego zastępce - drugiego wilka Watahy - który w razie potrzeby natychmiast przejmuje kontrolę. Następny w kolejności jest trzeci wilk, który przejmuje dowództwo, jeśli dwa pierwsze nie są w stanie tego zrobić.
W licznej Sforze drugi i trzeci wilk mają swoich zastępców i tak dalej, aby każdy członek Sfory wiedział kto przejmuje po nim obowiązki w razie wypadku. W dużej Sforze podczas walki wilki dzielą się na grupy po trzy.
WPOJENIE 
Niektóre wilki w swoim życiu doświadczają więzi zwanej wpojeniem - polega ona na tym, że bezwarunkowo przywiązuje się do człowieka płci przeciwnej.
Wpojenie następuje dopiero po pierwszej przemianie w wilka. Może się przydarzyć każdemu, bez względu na wcześniejsze zaangażowanie uczuciowe. Dochodzi do niego już podczas pierwszego spotkania wilka z człowiekiem, którego ma sobie wpoić; jeśli wilk nie zareaguje na człowieka przy pierwszym spotkaniu po przemianie, to znaczy, że już nigdy nie wpoi sobie akurat tej osoby. Jeśli jednak kogoś sobie wpoi, to już nie ma odwrotu.
Relacja między wilkiem a człowiekiem, z którym łączy go wpojenie, polega na całkowitej akceptacji i wsparciu ze strony wilka. Nie liczy się wiek ani warunki życiowe wpojonej osoby - wilk automatycznie staje się tym, czego chce i potrzebuje wpojona mu osoba. Nie ma przy tym znaczenia jego wolna wola. Jeśli wpojony człowiek jest bardzo młody, wilk darzy go platonicznym uczuciem i staje się jego towarzyszem zabaw oraz obrońcą. W miarę jak osoba ta rośnie i dojrzewa, wilk instynktownie dopasowuje swoją rolę do zmieniających się potrzeb.
Żadnemu wilkowi nie wolno zabić osoby, którą wpoił sobie inny wilk. Takie działanie byłaby szkodliwe nie tylko dla wilka dotkniętego stratą, lecz również dla całej Sfory. Z uwagi na telepatyczną komunikację między wilkami każdy członek Sfory odczuwałby ból wilka, który utracił wpojoną osobę. Nawet gdyby śmierć tego człowieka nastąpiła w wyniku wypadku, oba wilki bezpośrednio zaangażowane w sprawę walczyłyby ze sobą na śmierć i życie.